Historia parafii

parafiapietrzykowice.pl

NNajstarsze źródła historyczne informują, że pierwotnie mieszkańcy Pietrzykowic, których historia sięga XIII w. z posługi duszpasterskiej korzystali z parafii w Łodygowicach.

Z chwilą powstania Państwa Łodygowickiego na początku XVII w. Pietrzykowice zostały przyłączone do Żywca i odtąd aż do 1944 roku należały do parafii w Starym Żywcu.


Pierwsza decyzja o budowie kościoła w Pietrzykowicach zapadła 27 lutego 1910 roku na ogólnym ze braniu wszystkich mieszkańców pod przewodnictwem Karola Cendrego, Naczelnika Gminy. W tym celu wy brano Komitet Kościelny, składający się z ośmiu członków, z Maciejem Fijakiem (posłem do Parlamentu Austriackiego) na czele.
Parcelę pod budowę kościoła ofiarował wtedy Szczepan Pytlik. Zaczęły hojnie spływać składki na budowę, ale niestety, I wojna światowa pokrzyżowała wszystkie plany – złożone składki w Kasie Oszczędności zdewaluowały się.
Po odzyskaniu niepodległości, nowe starania w 1918 roku podjął zamożny gospodarz Ludwik Do bija, przewodniczący Komitetu Kościelnego.
Piękną inicjatywę wspierają darowiznami: Arcyksiąże Karol Stefan z Żywca ofiarując 100 m3 drzewa; Baron Otto Klobus z Łodygowic i 20 m3; p. Kępiński z Moszczanicy – 10 m3.
10 maja 1921 roku delegacja z Pietrzykowie zostaje przyjęta w Krakowie przez J.E. ks. Biskupa A.S. Sapie hę i otrzymuje zezwolenie na budowę kościoła i założenie cmentarza.
13 czerwca 1922 roku przybywa po raz pierwszy do Pietrzykowie ks. Biskup A.S. Sapieha i chwali szybko postępujące prace. 10 września 1922 roku ks. J. Satke, proboszcz żywiecki, święci kamień węgielny pod kościół, a w 1923 r. święci miejsce pod cmentarz na polu Klisiowym i chowa pierwszego zmarłego. W tym roku, 29 lipca, za zezwoleniem biskupa poświęcił również zakrystię, w której mogą się odprawiać tylko Msze święte żałobne przy zwłokach.
Budowę w części drewnianego kościoła (zakrystia i prezbiterium było murowane, reszta jest zrobiona z drew na) z sygnaturką zakończono w 1924 r. i 29 czerwca kościół został poświęcony przez ks. W. Kaczmarczyka, wikariusza z Żywca. Kościół miał 22 metry długości i 10 m szerokości. Dzwonnica jest umieszczona od dzielnie, obok kościoła. Znajdowały się w nim trzy ołtarze poświęcone Sercu Pana Jezusa (figura), Matce Bożej Częstochowskiej (obraz do dziś w kościele) i św. Józefowi.
Obecnie kościół pietrzykowicki to świątynia jednonawowa, murowana, z wieżą. Całkowita długość kościoła wynosi 56 m. a szerokość 25 m. Prezbiterium jest otwarte na nawę. Przylega do niego zakrystia i boczna salka. Nawa ma kształt wydłużonego prostokąta. W oknach zamontowane są piękne. kolorowe witraże przedstawiające sceny biblijne.
Konsekracji świątyni dokonał 18 marca 1995 roku Ordynariusz Diecezji ks. Biskup Tadeusz Rakoczy. Odtąd świątynia jest na zawsze poświęcona Bogu.
Kościół w Pietrzykowicach wzniesiony na wyżynie, góruje nad okolicą i jest widoczny z każdej strony Kotliny Żywieckiej.


Ważne wydarzenia z życia parafii
  • 21 czerwca 1925 r. Pietrzykowice po raz pierwszy przeżywają u siebie uroczystość odpustową ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa.
  • 21 listopada 1937 r. następuje poświęcenie plebanii przez ks. W. Serafina, wikariusza z Żywca.
  • 3 września 1938 i zostaje procesjonalnie od granic parafii wprowadzony do niej pierwszy jej duszpasterza ks. Tomasza Wróbel. Od niedzieli 4 września 1938 r. po Mszy św. o godz. 9.00 Pan Jezus zamieszkał na stałe w Pietrzykowickim kościele. Od chwili zamieszkania pierwszego duszpasterza ożywia się w Pietrzykowicach życie religijne. Zaczęły działać 24 Róże Niewiast. 6 Róż Mężczyzn, 6 Róż Panien i jedna młodzieńców Oprócz tego był Trzeci Zakon, Cech św. Józefa (murarze, cieśle), Cech św. Trójcy i Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży.
  • 1 września 1944 roku została erygowana parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Pietrzykowicach, której pierwszym proboszczem został ks. Tomasz Wróbel. Swoją pierwszą wizytację kanoniczną przeżywała tuż po zakończeniu działań wojennych 23-24 kwietnia 1945 r., którą przeprowadził ks. Biskup Sapieha.
  • 14 października 1946 r. umiera pierwszy proboszcz parafii ks. T. Wróbel. 29 października 1946 r. przybywa do parafii drugi z kolei jej proboszcz ks. Stefan Nowak. który pozostanie w niej do swojej śmierci w 1991 r. W 1948 roku odbywają się pierwsze Misje parafialne prowadzone przez Ojców Redemptorystów, których pamiątką jest modrzewiowy krzyż na zewnątrz kościoła z napisem‚ Króluj nam Chryste’ oraz obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
  • W nocy z 27 na 28 czerwca 1950 r. pali się pierwszy kościół, który został zniszczony przez ogień niemal doszczętnie. Akcja ratownicza była utrudniona z powodu braku wody, jednak dzięki dzielnej postawie parafian większą część wyposażenia kościoła udało się uratować.
  • 1 października 1950 r. ks. Kard. A. Sapieha święci kamień węgielny pod nowy kościół. W 1951 roku wzniesiono mury nawy głównej i wieży, a praca trwa ła aż do grudnia włącznie, dzięki sprzyjającej pogodzie. W następnym roku zasklepiono mury kościoła, nakryto całość dachem, a wewnątrz ułożono posadzkę. W maju 1953 r. przystąpiono do pokrycia blachą wieży kościelnej oraz tynkowania wnętrza kościoła, a 17 maja tegoż roku odbyła się podniosła uroczystość poświęcenia wysokiego na 4 m krzyża, którym następnie zwieńczono wieżę kościoła.
  • W 1960 roku zradiofonizowano kościół. Pracę wykonał Jan Śmietana z Krakowa. Ponadto odmalowano wnętrze świątyni.